«

»

Νοέ 01

Εορτασμός της Εθνικής επετείου 28ης Οκτωβρίου 1940

Με περηφάνια και συγκίνηση, καθηγητές, μαθητές και γονείς, παρακολουθήσαμε την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Σχολείου μας, στις 27 Οκτωβρίου 2017. Η εκδήλωση είχε δύο μέρη:
Α) τον εορτασμό της Σημαίας με την παράδοση του ιερού συμβόλου από τη διευθύντρια κ. Σοφία Γελαδάκη στην πρωτεύσασα μαθήτρια της Γ’ Γυμνασίου, Δανάη-Αθανασία Ζούπα, τον ορισμό των παραστατών για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου (Ελένη Κύρκου, Ελβίρα Λυμπεροπούλου, Ίλια Κότσιανου, Δανάη Τριλυράκη, Στέφανος Γάτος) και την ανάγνωση του Πρακτικού με αναφορά στους μαθητές και τις μαθήτριες που πήραν Βραβείο και Αριστείο Προόδου για τη σχολική χρονιά 2016-2017
Β) το αφιέρωμα στους Βαρβακειόπαιδες ήρωες του 1940-1944, Μάθιο Πόταγα, Διονύση Παπαδόπουλο και Γιάννη Χούπη.

Ακολουθεί περιληπτική παρουσίαση των τριών Βαρβακειοπαίδων.
1. Μάθιος (ή Μαθιός ή Ματθαίος) Πόταγας (1924-1941)
Ήταν 17 χρονών, μαθητής της Ε’ Γυμνασίου της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής. όταν εκτελέστηκε από τους Γερμανούς. Λίγο μετά την κήρυξη του πολέμου, οι γονείς του αρνούμενοι να του επιτρέψουν να καταταγεί ως εθελοντής, λόγω του νεαρού της ηλικίας του, μετακόμισαν με την οικογένειά τους στη Βυτίνα, με την ελπίδα ότι έτσι θα τον σταματούσαν. Όταν οι Γερμανοί έφτασαν στην Πελοπόννησο, ο Μάθιος έφυγε κρυφά από το σπίτι του κι ανέβηκε στο βουνό παίρνοντας μαζί του ένα παλιό πιστόλι του πατέρα του. Παρασκευή 2 Μαΐου 1941, μαθαίνοντας πως η γερμανική φάλαγγα ερχόταν από την Ολυμπία στη Βυτίνα, περίμενε τους Γερμανούς στη γέφυρα Κουτρουμπή. Όταν τη συνάντησε, στάθηκε ίσιος μπροστά τους και τους είπε: «Αυτή τη στιγμή, είμαι εδώ μόνος, να ξέρετε όμως ότι θα μας πεινάσετε, θα μας κάψετε, θα μας σκοτώσετε, αλλά δεν θα μας νικήσετε. Η Ελλάδα όλη ακολουθεί». Δε χτύπησε κανέναν. Άρα δεν πήγε να σκοτώσει έναν-δυο Γερμανούς. Μιλώντας έτσι, όπως μίλησε, ήθελε να δηλώσει κάτι: ότι η ελευθερία είναι για τον άνθρωπο κάτι αναγκαίο, κάτι σεβαστό, κάτι ιερό. Τα λόγια του ήταν προφητεία και αναγγελία συγχρόνως. Οι κατακτητές, αναγνωρίζοντας την αλήθεια και τον κίνδυνο που έκρυβαν τα λόγια αυτά, τον σκότωσαν με τρόπο άγριο: του έλιωσαν το κεφάλι, στέλνοντας μήνυμα σε όσα κεφάλια δεν θα έσκυβαν εμπρός τους. Ήταν ο πρώτος που αντιστάθηκε στους Γερμανούς, σύμφωνα με τα λόγια του Μανώλη Γλέζου.
2. Διονύσης Παπαδόπουλος (1920-1943)
Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το 1943, στα 23 του χρόνια. Γι’ αυτόν μαθαίνουμε από τον συμμαθητή του στο Βαρβάκειο, Μανόλη Νειάδα που έγραψε ένα άρθρο στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ το 2007. Ο Διονύσης Παπαδόπουλος, παιδί από πολύ φτωχή οικογένεια, μπήκε δεύτερος στις εξετάσεις της Βαρβακείου. Στον πόλεμο του ‘40 ο Διονύσης βρέθηκε να δουλεύει, ως φοιτητής της Νομικής, στον τότε Ραδιοφωνικό Σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων. Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν την Ελλάδα, ο Διονύσης προσχώρησε στην αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 έλαβε μέρος στην ανατίναξη των γραφείων της ΕΣΠΟ, μιας οργάνωσης που δούλευε για τους Γερμανούς. Συνελήφθη. Στη Γκεστάπο υπέστη τα πιο φρικτά βασανιστήρια για να καταδώσει συνεργάτες. Κράτησε και δε μίλησε. Στις 7 Ιανουαρίου 1943, σε αντίποινα για ένα σαμποτάζ που είχε γίνει στη Σαλαμίνα, οι Γερμανοί εκτελούν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής σαν ομήρους 20 κρατουμένους. Ανάμεσά τους και τον Διονύση Παπαδόπουλο.

3. Γιάννης Χούπης (1926-1944)

Ο Γιάννης Χούπης μόλις είχε τελειώσει το Βαρβάκειο Πρότυπο Γυμνάσιο και είχε μπει στη Νομική όταν εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 8 Σεπτεμβρίου 1944. Ως φοιτητής, ο Γιάννης μπήκε αμέσως στην οργάνωση «Μπουμπουλίνα» που είχε συσταθεί από τη Λέλα Καραγιάννη. Συμμετείχε και στην ΠΕΑΝ και αντιστεκόμενος έως την τελευταία στιγμή, συνελήφθη στις 26 Ιουνίου 1944, φυλακίσθηκε και βασανίσθηκε στο κολαστήριο της οδού Μέρλιν για να του αποσπαστεί ομολογία. Δεν μίλησε. Εκτελέστηκε μαζί με τη Λέλα Καραγιάννη κι άλλους 58 αγωνιστές.